อรุณเบิกฟ้า เป็นสัญลักษณ์ของวันใหม่ ดวงอาทิตย์ทอแสงสาดส่องมาทางทิศบูรพาและเป็นวันที่ท้องฟ้าใส ซึ่งเป็นวันที่ต้องการและปรารถนาของผู้คน แม้กระทั่งเหล่าสัตว์ มี สกุณา เป็นต้น ก็ส่งเสียงร้อง ซึ่งต้องหากินยามเช้า ต่างก็รอวันที่ฟ้าใส จะอย่างไรก็ตาม มวลมนุษย์ แม้ต้องการให้ใจบริสุทธิ์ เหมือนวันที่ฟ้าใส ปลอดโปร่ง แต่จิตของคนมักจะถูกอวิชชา คือความไม่รู้ ปกปิด หุ้มห่อไว้ จึงทำให้จิตขุ่นมัว เศร้าหมอง ไม่แจ่มใส ไม่เบิกบาน สนิมเกิดแต่เหล็ก ย่อมกัดกร่อนเหล็ก ฉันใด สนิมคือกิเลส เกิดที่จิต ย่อมกัดกร่อนจิต ฉันนั้น จะทำอย่างไร จึงจะแวกม่านที่ปิดบังไว้ ซึ่งไม่ให้มองเห็นแสงสว่างของชีวิต ม่านคืออวิชชาที่ปกคลุมไว้ เสมือนเมฆที่ปิดบังท้องฟ้า ไม่ให้มองเห็นแสงสุรีย์
 

รอวันฟ้าใส รอวันที่ใจพร้อมจะเปิดม่าน ทำลายอวิชชา ที่ทำให้เราโง่ ลุ่มหลงมานานแสนนาน ชาติแล้วชาติเล่า การจะทำลายอวิชชาได้นั้น ต้องอาศัยไตรสิกขา คือศีล สมาธิ ปัญญา เป็นอุปกรณ์หรือเครื่องมือ ฝึกหัด อบรม กาย วาจา ใจ และปัญญาให้สูงขึ้นไป เพื่อเป้าหมายสูงสุด เมื่อธรรมเหล่านี้ มีอยู่ในผู้ใด ผู้นั้นจึงทำลายอวิชชาได้

1. ศีล แปลว่า ปกติ หมายถึง การรักษากาย วาจาให้เรียบร้อย คือให้เป็นปกตินั้นเอง
2. สมาธิ แปลว่า ความตั่งใจมั่น คือการฝึกฝน อบรมจิตให้มีสมาธิ
3. ปัญญา แปลว่า รู้ชัด รู้แจ้ง รู้ตามความเป็นจริง

    กระบวนการไตรสิกขา คือ ศีล สมาธิ ปัญญา จะเกิดขึ้นได้นั้น ผู้ประกอบความดี มุ่งหวังจะชำระจิตให้บริสุทธิ์ ต้องหมั่นรักษาศีล ไม่ให้ด่าง ไม่ให้พร้อย ไม่ให้ทะลุ ไม่ให้ขาด การรักษาศีลให้สมบูรณ์ได้นั้น ต้องอาศัยผู้ที่หนักแน่น ไม่ตามใจกิเลส ซึ่งตัวกิเลสจะเป็นตัวล่อให้เราผิดศีล เมื่อศีลสมบูรณ์ สมาธิก็จะเกิดได้ง่าย และปัญญาก็จะเกิด ทำให้รู้แจ้ง เห็นจริง
    เมื่อเป็นอย่างนี้ จิตใจจะบริสุทธิ์ เหมือนวันฟ้าใส แต่สภาพสังคมปัจจุบันทำให้คนมีสนิมในใจมากขึ้น จะขูดเกลาก็ลำบาก เพราะมีเหยื่อล่อใจ ให้คนติดให้คนหลงมากทีเดียว สื่อต่างๆเสนอแต่สิ่งที่ยั่วยุทางกามารมณ์ กระตุ้นขายสินค้าอย่างเดียว เพื่อทำยอดขายให้ได้ ตามเป้าหมาย โดยไม่คำนึงผลกระทบต่อสังคม สุดท้ายเป็นอย่างไร เด็กเยาวชนมกหมุ่นและหลงติดในสิ่งมอมเมาเหล่านั้น ไม่สนใจในการศึกษาเล่าเรียน และความรุนแรงก็เริ่มเพิ่มมากขึ้น ทั้งด้านความรุนแรงทางเพศ มีการข่มขืน และฆ่าเป็นต้น อย่างไรก็ดี ความเจริญทางด้านวัตถุก้าวล้ำหน้าไปไกล แต่ความเจริญทางด้านศีลธรรมกลับถอยหลัง

    จะอย่างไรก็ตาม เมื่อสนิมในใจมีมากเท่าไหร่ ยิ่งจะทำให้สังคมบ้านเมืองระส่ำระสาย คนไม่เกรงกลัวต่อบาปก็นับวันมีเพิ่มมากขึ้น ยิ่งคนห่างเหินจากธรรมเท่าไหร่ ก็มีแต่ยิ่งแย่ลงไปเรื่อยๆ เพราะฉะนั้น ต้องหันกลับมาสู่ร่มธรรมที่จะให้ความร่มเย็นแก่สังคมได้ ต้องดำเนินชีวิตให้ถูกต้องตามหลักธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเราฝึกฝน อบรมจิต ทำลายสนิมในใจ ขจัดสิ่งชั่วร้ายภายในใจได้ ใจก็จะสว่างไสว ฟ้าใสก็จะเกิดขึ้นที่ใจแทน เมื่อฟ้าใส..ใจบริสุทธิ์ ผู้คนก็จะมีความสุข ร่าเริง บันเทิงใจ ความสงบสุข ความร่มเย็นจะเกิดขึ้นแก่บ้านเมือง และสังคมโดยส่วนร่วม ฉะนั้น วันใดมีธรรมเป็นที่พึ่ง ไม่มีสิ่งอื่นเป็นที่พึ่ง วันนั้นแหละ คือวันฟ้าใส..ใจบริสุทธิ์